Dysregulacyjny model psychopatologii wg Othmera
Dysregulacja ta, jak już wcześniej wspomniano, związana jest z zaburzeniami pewnych funkcji i struktur regulacyjnych. Dlatego stan regulacji nie odnosi się do jakichś wybranych zespołów neurologicznych czy psychiatrycznych. Stanowi ona wspólny mechanizm zaburzeń występujących w szeregu kategorii diagnostycznych, opisanych w podręczniku DSM-IV.
Tak więc, jeżeli dysregulacja centralna jest głównym problemem w tych zaburzeniach, to głównym środkiem naprawczym jest w nich odpowiednia częstotliwość, przywracająca prawidłową regulację. Dlatego Neurofeedback jest z zasady efektywnym mechanizmem naprawczym.
Znaczna liczba przeprowadzonych, kontrolowanych badań nad wpływem NFB na różne zespoły zaburzeń wykazała nie tylko jego wysoką skuteczność, jak na przykład w zespołach ADD, ADHD i problemach uczenia się (Lubar i Lubar 1999; Kaiser i Othmer 2000; Monastra 2002), lecz również wykazała jego długotrwały efekt w porównaniu z efektami farmakoterapii. Również w zespołach depresyjnych, czy zespołach stresu pourazowego (PTSD), NFB okazał się najbardziej skuteczną metodą terapeutyczną - bardziej efektywną od farmakologii, czy psychoterapii (Peniston i Kulkosky 1991, White 1999).
Na zakończenie chciałbym podkreślić szkodliwość patomechanizmów zaburzeń wywołanych czynnikami stresowymi. Jest to szczególnie istotne nie tylko w życiu doroslym, gdzie stres działa na nas wszędzie i musimy sobie z nim jakoś radzić, lecz zwłaszcza w okresie rozwojowym, kiedy jest znaczne ograniczenie lub całkowity brak umiejętności radzenia sobie z nim.